“จะบอกความลับของรถไฟให้ฟังเอามั๊ย?

  มันไม่สำคัญหรอกนะว่ารถไฟจะพาคุณไปที่ไหน

  สิ่งสำคัญอยู่ที่การตัดสินใจของคุณต่างหากล่ะ

  ว่าจะกระโดดขึ้นรถไฟขบวนนั้นหรือเปล่า”

                                    “โตเกียวไม่มีขา โดย นิ้วกลม”

“ในชีวิต คุณเคยพลาดรถไฟขบวนไหนบ้าง?”

สองวันก่อน, มีรถไฟสำคัญขบวนหนึ่งผ่านมา มันพร้อมที่จะรับเราขึ้นไป

แต่เรายังลังเล อาจเป็นเพราะอาการกลัว ไม่กล้าที่จะก้าวขึ้นไป

กลัวสิ่งที่อยู่ข้างหน้า เมื่อรถไฟถึงจุดหมายปลายทาง

            บี กะ นุ่นชวนเราไปทำงานที่ร้านกาแฟเปิดใหม่แห่งหนึ่งในภูเก็ต

            โอกาสที่จะได้งานนี้มีสูง แต่เราไม่มั่นใจว่าเราจะทำได้นานหรือเปล่า

แต่ยังไงซะ ถ้าเราไม่ลองก็ไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางเป็นยังไง

ไม่อยากกลับมาถามตัวเองในภายหลังว่า ถ้าวันนั้นไม่สมัครจะเป็นไง

ปล.       ขอบคุณ บี กะ นุ่น ที่อุตสาห์นึกถึงเรา

            ถ้าใครได้อ่าน “โตเกียวไม่มีขา”

ก็คงจะรู้ว่าบล็อกวันนี้มีแนวคิดมาจากหนังสือเล่มนี้ล่ะ